Dakterras

Je kunt zien dat Anna zo iemand is die de Donald Duck stug bleef lezen, terwijl de rest massaal abonnementen op de Fancy afsloot. Ikzelf las te vroeg de Groene Amsterdammer. Het spreekt voor zich dat het met geen van ons beiden ooit is goed gekomen.

Een keer per week gaan we samen op het dak van de Bouwerij zitten. Het dak is de enige plek die niet zo druk is. Dat komt doordat het koud is en je binnen gewoon roken mag wat je ook maar roken wilt. Omdat er meer redenen zijn om niet naar buiten te gaan dan wel.

Lees verder

De Bouwerij

De manier waarop wij huren, zou je een ‘collectieve actie’ kunnen noemen. Zelf noemen we het naar anderen toe vaak ‘gezien de omstandigheden’. Alle omstandigheden. Het stikt hier van de muzikanten en hooligans, en iedereen zit aan de drugs. Of iets anders.

Het is moeilijk te zeggen wie wie is, maar ik geloof dat het met name de hooligans zijn die meer aan de omstandigheden zitten. Alle omstandigheden. Het zijn vooral muren en hekken waar ze moeilijk mee kunnen omgaan. Het blijven steeds maar muren en hekken. Ik weet niet tot welke categorie ik zelf behoor, maar ik huur drie achtste kamer op de tweede etage.

Lees verder

Anna het kind

Het kind Anna heeft al vaak haar schenen geschaafd aan de tegels van deze stad en leeft vanuit het dashboardkastje. Haar hond Bowser leeft op de achterbank. Anna bezit een goed boek, dat ze nooit durft uit te lezen. ’s Avonds doet ze wel eens alsof de auto nog een motor heeft en zegt naar het zuiden te rijden. Tegen niemand in het bijzonder. Bowser is ’s avonds vaak weg. Soms gromt ze daarbij, maar ze heeft geen idee hoe een echte motor van binnen een auto klinkt. Ze heeft drie woorden van de laatste pagina van het goede boek gezien en weet dat het zuiden lichter is.

Lees verder