De Groene Podcast – Origin Story

…then there are cooking shows, a lot of them. And a lot of people like listening to them, but I’ve never done one. I’ve never even listened to one. I can’t seem to be able to pay attention to people talking about food and how it’s made. There’s no story, no drama, no struggle. I want the bread to go on strike, the bacon to be racist, the wine to be self-identifying as literature. But no, cooking shows are instructional: step by step, real-time how to do it type things. No screwing around with dramatic arcs.

– Scott Carrier, Home of the Brave 16: The Cooking Show

Het schijnt dat het na je dertigste moeilijker vrienden maken is. En misschien verzamel ik de laatste jaren ook meer bekenden dan vrienden. Ik kan me omgekeerd niet voorstellen dat ik zoveel bekenden had toen ik twintig-nog-wat was. En het is ook weer niet zo dat ik helemaal geen vrienden meer maak.

Ongeveer een jaar geleden wees Nikki me erop dat Merel Wildschut van De Groene Meisjes vaak ondercast tipte op haar blog en via social media. En dat dat nogal een ding was. Ik had geen idee, maar ik ben dan ook al boven de dertig. Toen Jozien en ik onze tweede audiotour af hadden, leek het me een goed idee om ook die naar Merel te sturen. Ondertussen las ik haar blog namelijk wel en kookte ik hier en daar wat van de recepten van haar site. En ik volgde haar op instagram. Merel was enthousiast over de tour.

Eind vorig jaar maakten Lisa en ik de balans op en kwamen we er allebei achter dat we wilden stoppen met ondercast. In ieder geval: met de podcast zelf. Ondercast was ondertussen ook een bedrijfsnaam geworden en ik produceerde al wat podcasts in opdracht. Stoppen met ondercast zelf moest dan ook niet stoppen met podcasten worden. Ik wilde vooral andere dingen gaan maken. Ik maak graag dingen.

Daarom stuurde ik rond diezelfde tijd een mailtje naar Merel. Of zij het niet zou zien zitten om een podcast te maken. Het leek me namelijk tof om iets voor een ander publiek te maken (en toegegeven: een groter publiek misschien ook wel). Het leek me tof om een nieuw soort kookshow te maken. Scott Carrier, mijn grote held, had al eens een poging gewaagd en het leek me wel een uitdaging. Dit was een deel van mijn pitch aan Merel:

Synopsis

In De Groene Meisjes Podcast kookt Merel Wildschut met haar inspiratiebronnen en jij kunt meeluisteren! Gesprekken over groen leven en eten. En als je meekookt, heb je aan het eind van de aflevering een fantastisch gerecht op tafel.

Uitgangspunten

Interview- en kookshow gecombineerd:

▪ Luisteraars luisteren tijdens het koken
▪ Gesprekken met mensen die Merel inspireren,1 daarna samen koken
▪ Focus op groen eten en leven, de rol die eten speelt in het algemeen
▪ Bij het koken eventueel één ingrediënt uitlichten
▪ Ingrediëntenlijst in de shownotes en recept op site
▪ Een seizoen is 7 afleveringen (voor elke dag van de week een gerecht): 5 doordeweekse gerechten, 2 weekendgerechten
▪ Kerstdiner-special?

Gelukkig lachte Merel me niet meteen uit, maar een kookshow werd het ook niet. In de maanden daarna belden en mailden we. Het moest meer de documentaire kant op. Merel zocht verdieping op de onderwerpen die ze op haar blog besprak, hoe (zo) groen (mogelijk) te leven, en een podcast leek daar een goed medium voor te zijn. Ze stelde voor om te beginnen met een onderwerp waar ze zelf meer over wilde weten: voedselverspilling.

De weken daarna mailden we elkaar plat met ideeën voor mogelijke gasten, sub-onderwerpen en initiatieven waar we langs wilden gaan. Totdat de eerste mensen ‘ja’ zeiden op onze interviewaanvragen. Op 1 mei namen we ons eerste interview af. Dat was ook de eerste keer dat Merel en ik elkaar in het echt zagen. We bespraken kort voor en toen, ineens, waren we een podcastduo. Twee vreemden die samen iets gaan maken. En het klikte. Na elke opname kletsten we na, aten we iets, dronken we iets en begonnen we ook over andere dingen met elkaar te praten.

We interviewden 10 mensen, namen in totaal 14 uur audio op en knipten die in 203 stukjes. Het is mijn grootste project rondom één thema tot nu toe. Ik wilde in de edits de toon van Merels blog benaderen: informeel en positief zonder aan inhoud in te boeten. Het midden tussen een traditionele radiodocumentaire en een blogartikel en dat in de vorm van de informele en intieme podcast. Het resultaat: drie reguliere en één bonusaflevering waar ik ontzettend trots op ben. Het andere resultaat: een nieuwe vriend.

Hier kun je naar alle afleveringen van De Groene Podcast luisteren. We zijn natuurlijk ook in je favoriete podcast-app te vinden, bijvoorbeeld iTunes, Stitcher, TuneIn, Overcast en Podbean. En natuurlijk op Spotify.

Yasser – het verhaal van een vluchteling

Voor ondercast maakte ik samen met Jozien Wijkhuis een speciale podcast: een gesprek met Yasser, een 26-jarige vluchteling uit Syrië.  In de podcast vertelt hij het verhaal van waarom hij weg moest en hoe hij hier gekomen is. Het leek ons een goed idee om een verhaal tegenover alle feiten te zetten. Met muziek van Alle Namen.

Special-Yasser

Je kunt de aflevering ook downloaden of je abonneren via iTunes, Stitcher, Overcast of TuneIn. Of een andere podcast-app.

Mr. Buddy Buddy

Het is raar om een van je helden drie weken over de vloer te hebben. Ik heb al een paar keer de vraag gekregen wat ik ervan geleerd heb. Ik vind dat moeilijk onder woorden te brengen. Ik geloof nu wel dat osmose bij mensen bestaat. De rest komt wellicht over een maand, bijvoorbeeld in een extra aflevering van ondercast die in voorbereiding is. Tot die tijd: dit zijn mijn sketchnotes van een workshop die Buddy Wakefield in die drie weken gaf.

buddysketchnote

Kippen: het menu

10275470_716942711698154_4205946198043639862_oDinsdag was ik te gast bij Dit zijn de schrijvers in Utrecht, een (zeer aan te raden) talkshow rondom jonge schrijvers in Het Huis Utrecht. Ik maakte deel uit van ‘de Het Huisband’. Dat betekent zoveel als: je krijgt een aantal opdrachten van Daan Windhorst die je dan voordraagt tussen andere programma-onderdelen door. Een van de opdrachten van Daan was:

Hoe schrijf je een roman? Je bent net met een goed plan verder gegaan met je roman, getuige je blog, en daar heb je een systeem voor bedacht en overlegd. Misschien zou je ons, veel te vroeg, alvast uit kunnen leggen hoe je dat doet, een roman schrijven?

Dit is wat ik ervan heb gemaakt.

Lees verder

Kippen: week 1

Donderdag was ik in Amsterdam en zocht ik Becks op. Ze vroeg hoe het ging met de 500 woorden per dag.
“Goed, maar ik ben dan ook pas vier dagen bezig.”

Ik moest ook toegeven dat het moeilijk loslaten is. “Ik wil eerst het hele verhaal op papier krijgen voordat ik me om stijl druk ga maken. Tegelijkertijd is stijl waarschijnlijk het enige dat me gaat redden.”

Bij het schrijven van gedichten sta ik mezelf ook toe om eerst ontzettende rotzooi te schrijven, maar meestal begint een gedicht al met die ene fantastische regel. Die regel hangt als anker tussen alle troep. En het proces is veel korter: deze week de eerste versie, volgende week oppoetsen. Er is sneller een eindproduct.

“Ik weet nog niet wat er allemaal gaat gebeuren, daarom moet dat verhaal eerst op papier.”
“Dat lijkt me goed.”
“En als je gaat sprinten moet je niet te vaak je veters willen strikken.”
“Die zin heb je er dan alvast aan over gehouden,” zei ze.

Ik vind het zelf maar een matige zin. Maar je moet iets.

kippenweek1