Hoe Lenny terugkeerde

hoelennyterugkeerdeLenny keerde pas terug toen zijn tempel opnieuw verwoest was. Jaren geleden was hij hier vertrokken. Naar eigen zeggen om iets achterna te jagen, maar in werkelijkheid was Lenny altijd weggerend.

En hij had het ver geschopt. Van straatdeuntjes op zijn piano spelen tot dirigent voor de grootste orkesten. Lenny kwam nog uit de tijd dat je goed in iets wilde worden, niet zomaar bekend. Het was de enige manier geweest voor hem, om zich te verdedigen tegen de buitenwereld. Dat en sigaretten. En het werkte.

Felicia had het allemaal in de kranten kunnen volgen, maar ze las niet graag. Ze speelde liever met de zakdoek die hij had achtergelaten en herhaalde alles nog eens in haar hoofd. Ze waren na zeven dates getrouwd. Felicia had niet gehuild op de bruiloft en dat terwijl ze een geoefend actrice was. Ze had nooit het idee gehad dat het zwaar zou worden. Dat was volgens haar moeder het eerste teken geweest. Haar moeder las de kranten wel.

Lenny had meegeholpen een componist te vermoorden in de tijd dat dat nog iets betekende. Zijn appartement in de stad was groot genoeg geworden om feesten te geven voor vrienden van vrienden. Hij ging ook steeds vaker om met vrienden van vrienden. Hij kocht pakken waarin hij zich nooit meer onveilig hoefde te voelen en kwam zelfs op TV, toen je nog op TV mocht roken.

Het was een ouderwetse brief die Lenny kreeg.

Felicia zat in dezelfde stoel waarin hij haar had achtergelaten, in precies dezelfde trouwjurk die ze die dag droeg. Ze was zoveel afgevallen dat hij weer paste, zelfs wat te groot was, maar dat wist Lenny niet. Hij lichtte de sluier om zich te verzekeren dat zij het was. Hij zag haar zoals je de contouren van een tempel nog kunt herkennen in ruïnes. Lenny pakte de zakdoek uit haar handen en beloofde dat ze die niet meer nodig zouden hebben. Ze viel in slaap bij zijn pianospel.

Lenny zelf stierf hoestend op het podium, waar hij een laatste eerbetoon gepland had. Daar zijn geluidsopnames van.

Geschreven in opdracht van de Wintertuin en gisteren voorgedragen tijdens Poëziesupport in het ZAKK, Düsseldorf. Op de website van de Wintertuin is een persoonlijk verslag van mijn hand te vinden, inclusief de teksten van Bert en Oscar. Hieronder nog een filmpje van de Duitstalige voordracht.

Lees verder

How we travel

Gisteren was er poëzie in De Steeg, in Vlaardingen. (Georganiseerd door Sander Groen)

Er was eerst een enthousiast, makkelijk publiek. Er was ook een rockabillybandje (Hot-Rock), een heel goed rockabillybandje, might I add. Daardoor was er bij de tweede set een gevecht tussen dichters en publiek. Look was er ook, met gedichten uit zijn bundel De waan van de nacht. Benne was er op bezoek en om billy’s tot stilte te manen. De Mugwumps hebben geschreeuwd. Geschreeuwd en gedronken. En het was gezellig.

De man met het leren jack in de film is Peet, van Hot-Rock. Peet wist niet dat poëzie zo leuk kon zijn en vond ons tof. Hetgeen wederzijds was.

Misschien had je erbij moeten zijn.

In de woorden van de grote JJ: Traveling light is the only way to fly.
(Helaas geen link beschikbaar maar deze is ook mooi. Jammer dat die rare Eric meedoet alleen.)