Wij waren Waai 2011

De harde kern van Waai: Johan Roos, Willem Claassen, Seb Andeweg, Eva Mouton, Bert De Geyter, ik, Joeri van Putten, Hanneke Hendrix en Vincent Zegveld

De afgelopen week zat ik, net als vorig jaar, een weekje met Waai in de Paraplufabriek. Waai is een collectief dat geen collectief mag heten. Eigenlijk is het een los-vaste club van schrijvers, filmers, fotografen, vormgevers en beeldend kunstenaars. Vaak vervullen deelnemers meerdere van die rollen. Het idee is dat we ons een tijd opsluiten en ter plekke kunst gaan maken. ’s Avonds wordt dat werk dan gepresenteerd met voordrachten, films, interviews en (sinds Gent) met een zine. In Gent deden we het in een dag, in Nijmegen hadden we een hele week.

En wat voor een week. Elke dag om 18.00 uur was de deadline voor het zine dat (op zaterdag na) steeds uit één A4 bestond. Zaterdag maakte Joeri een mapje waar alle zes de zines in kunnen.

Ik had wat valse starten, maar tegen het einde van de week zat ik er wel in. Natuurlijk is er niets terechtgekomen van de plannen die ik had, de dingen die ik wilde maken, maar er is van alles uit mijn pen gekomen en het was, hoe vermoeiend ook, weer goed om te schrijven in snelkookpan-modus.

Hieronder mijn bijdrage uit het zine van vrijdag, onze Vlaamse Dag. De rest van mijn bijdragen blijft in de zines. Die zijn 50 cent per stuk (exclusief verzendkosten). Als je ze alle zes tegelijk koopt krijg je er één gratis. Bestellen kan via zines [at] denieuwes.com.

Kutgitaar #2

Mijn moeder belde mij na mijn eerste blog over dit tijdschrift op en zei: “Sjmiet met dien eige vleisj.” Dat is een gevleugelde, (volgens mij) Limburgse uitdrukking die “gooi met je eigen vlees” betekent. Het tijdschrift mag van haar wel Lulgitaar heten, maar we willen natuurlijk niet de indruk wekken dat het een tijdschrift voor gezwets is. En we vinden dat Kutgitaar lekker bekt. Sorry, mam.

Wat het wel is: een tijdschrift dat deze keer voor 95% uit restmateriaal bestaat. Snoeiafval, prozapulp en pogingen tot poëzie. Aan dit nummer werkten mee: Martijn Brugman, Babylijk, Aafke Romeijn, Florian Kulberg, I.S. Zwart, Bessel, Gaarder, Oscar Wyers, Willem Sjoerd van Vliet, Willem Claassen, Jop Luberti (die ook het schitterende omslag maakte), Henk van Straten, Bert De Geyter, Sebastiaan Andeweg en Olivier Heiligers.

Dat klinkt dikker dan de vorige en dat is het ook. De oplage is verdubbeld. En hij is ook vijftig cent duurder. We gaan namelijk proberen om deze keer quitte te spelen, misschien een beetje te verdienen om de volgende redactievergadering bij In de Blaauwe Hand te betalen. Of beetje bij beetje te sparen voor een optreden van Steve Vai op een volgende presentatie.

Gisteren, toen we nummer twee in de Etalage presenteerden, moesten we het doen met een YouTube-filmpje van de man. Maar gelukkig waren er ook voordrachten van mensen in en rond het zine. Er was een lofdicht, verhalen over samurais en kathonden, liedjes met teksten van Bob Ross en Keanu Reeves, haiku’s en schilderijen met Super Mario-elementen, een toneellezing met publieksleden en natuurlijk een hoop restmateriaal. Naast biertjes gingen er ook behoorlijk wat Kutgitaren over de toonbank, maar er zijn er nog wat beschikbaar. Mail naar kutgitaar [at] gmail.com en wie weet ben je op tijd.

Als je niet op tijd bent; niet getreurd. Ook dit nummer zal uiteindelijk volledig online komen. En als je toch liever iets op papier wilt, raad ik je aan om volgende week langs te komen in de Paraplufabriek. Daar gaan we met Waai namelijk o.a. weer zines maken. Elke avond (behalve woensdag) is er een optreden, zo vanaf half negen ongeveer. (Zie ook de facebookpagina.)

Meer foto’s op het blog van de Kutgitaar. Daar kun je ook het fantastische lofdicht van Willem lezen.

Live zine @ Entrepot Fictief

Waai, het collectief dat geen collectief is, was uitgenodigd om iets te doen voor het openingsweekend van een nieuwe expositiesruimte in Gent: Entrepot Fictief. Ik stelde voor dat we een zine zouden maken en iedereen was voor. En dus deden we dat.

Tot 18.00 uur heeft iedereen getekend, geschreven en gefotografeerd en na de selectie en wat friet zjn we gaan printen, snijden, vouwen en binden. Het resultaat is een fraai boekje van 28 pagina’s met handgeschreven covers van Eva Mouton. Het bevat werk van Willem Claassen, Hanneke Hendrix, Vincent Zegveld, Jerry Hormone, Eva en mij. We hebben er 22 kunnen maken voordat de inkt op was. Niet getreurd: eind oktober gaat Waai weer een week in de Expoplu zitten. Daar maken we er nog wat en dan is het boekje weer leverbaar.

Bovendien hebben we besloten dat we dit vaker gaan doen. Iedereen was enthousiast. Het is gewoon goed om werk te maken en dat meteen naar buiten te brengen, zo nu en dan.

Hieronder het titelgedicht Tot de laatste lantaarn een schijnwerper is geworden. De tekst is van mij, het beeld en de opmaak van Vincent.

24 Hour Zine: Amina

For English description, check my blog on We Make Zines.

Na mijn eerste Duitse zine, heb ik nu ook een Engelstalig zine gemaakt. Dit in het kader van de 24 Hour Zine Thing. De bedoeling is dat je binnen 24 uur een zine van 24 pagina’s verzint en produceert.

Mijn zine is Amina geworden, 24 pagina’s over een meisje.

Op een soundtrack van Atmosphere, Sage Francis en The Hold Steady ben ik woensdagochtend om 8.30 uur begonnen met schrijven. Nieuwe teksten, maar ook vertalingen en aanpassingen van ouder werk dat er goed bij paste. Als het maar een geheel was. Om 13.00 uur was ik daarmee klaar.

Die teksten zijn gecorrigeerd door Jop Luberti (ook de maker van het logo hier rechts) en in de tussentijd ben ik gaan tekenen. Nou ja, tekenen… Voornamelijk overtrekken, knippen en plakken. Tussendoor moest ik nog naar de winkel, omdat ik besloten had dat er groen pakpapier aan de binnenkant van het omslag moest komen en ik nog een pons wilde hebben om de hoeken af te ronden. Ik kan soms te veel willen.

Rond 19.00 uur kon ik aan de opmaak beginnen en om 22.00 uur rolden de eerste vellen uit de printer. Toen ben ik met het omslag aan de gang gegaan en toen volgde de nacht waarin ik heb geknipt, gevouwen, geniet, gesneden en gestempeld. Ik heb niet meer op de klok gekeken totdat ik ging slapen. Dat was om 5.00 uur.

Maar toen lagen er wel 24 exemlaren van Amina, met tweekleurendruk (lees: ik heb er met pen en stempels in gekliederd) en een luxe omslag. En ronde hoekjes. Er zijn er reeds 12 17 24 vergeven. De andere 12 7 gaan er voor 5 euro (incl. verzendkosten) uit. Als die oplage is uitverkocht, Nu is er een goedkope z/w-versie, voor €2,- van u. En een gratis e-book.

Hier nog eens de samenvatting (en een blik in het boekje).

Twaalf uur nadat ik naar bed ging, stond Tim Pardijs op de stoep. Ik had hem beloofd boekjes met hem te maken van zijn Wouter-gedichten. En omdat al het materiaal er toch nog lag van vannacht zijn we maar

meteen aan de slag gegaan. En het ligt er ook. Nu ga ik slapen, want morgen is het Prinsentuintijd.